La Gitana ~ Aleister Crowley

La Gitana

~*~

by Aleister Crowley

Your hair was full of roses in the dewfall as we danced, 
The sorceress enchanting and the paladin entranced, 
In the starlight as we wove us in a web of silk and steel 
Immemorial as the marble in the halls of Boabdil, 
In the pleasuance of the roses with the fountains and the yews 
Where the snowy Sierra soothed us with the breezes and the dews! 
In the starlight as we trembled from a laugh to a caress, 
And the God came warm upon us in our pagan allegresse. 
Was the Baile de la Bona too seductive? Did you feel 
Through the silence and the softness all the tension of the steel? 
For your hair was full of roses, and my flesh was full of thorns, 
And the midnight came upon us worth a million crazy morns. 
Ah! my Gipsy, my Gitana, my Saliya! were you fain 
For the dance to turn to earnest? - O the sunny land of Spain! 
My Gitana, my Saliya! more delicious than a dove! 
With your hair aflame with roses and your lips alight with love! 
Shall I see you, shall I kiss you once again? I wander far 
From the sunny land of summer to the icy Polar Star. 
I shall find you, I shall have you! I am coming back again 
From the filth and fog to seek you in the sunny land of Spain. 
I shall find you, my Gitana, my Saliya! as of old 
With your hair aflame with roses and your body gay with gold. 
I shall find you, I shall have you, in the summer and the south 
With our passion in your body and our love upon your mouth - 
With our wonder and our worship be the world aflame anew! 
My Gitana, my Saliya! I am coming back to you!

~*~

Γαλάζιο Νούφαρο

 

Το άνθος σου είναι έκρηξη, Ναϊάδα, Νύμφη Αγνή

Εσύ που είσαι ρίζα ακόμη κι όταν όλα γύρω σου είναι ροή

Εσύ, που ο θρύλος λέει πως το κρίνο του νερού είσαι.

Κι ήταν, θαρρώ, ένας Πέρσης ποιητής εκείνος που κάποτε σ’ ονόμασε Νουφάρ.

Όμως, τι έλεγαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι για σένα;

Γαλάζιο Νούφαρο

Στην αρχή ήταν τα Ύδατα του Χάους και πέρα ως πέρα στο Σύμπαν βασίλευε σκοτάδι πηχτό και απύθμενο. Για πόσον καιρό ήταν έτσι, μη με ρωτάς· αφού τότε ο χρόνος δεν υπήρχε ακόμα, καθώς ακόμα δεν υπήρχε τίποτα για να μετρηθεί, αλλά ούτε και κανείς για να μετρήσει.

Ώσπου κάποτε συνέβη το θαύμα και μέσα από ‘κείνη την υγρή άβυσσο αναδύθηκε ένα λουλούδι: Ήταν ένα κρίνο του νερού, ένα πανέμορφο γαλάζιο νούφαρο.  Και καθώς εκείνο το άνθος άνοιγε σιγά–σιγά τα ευωδιαστά πέταλά του, μέσα απ’ την ολόχρυση καρδιά του φανερώθηκε ένα παιδί!

Εκείνη τη στιγμή –την πρώτη της Αιωνιότητας– το γλυκό άρωμα του λουλουδιού διαπότισε τα ζοφερά ύδατα, ενώ από το σώμα του Θεϊκού Παιδιού ξεχύθηκε για πρώτη φορά το Φως. Το Παιδί μέσα στο γαλάζιο λουλούδι ήταν ο Θεός Ήλιος, ο Δημιουργός, η πηγή κάθε ζωής επάνω στον Κόσμο.

Εκείνη ήταν η Πρώτη Ημέρα της Δημιουργίας και η απαρχή του Χρόνου· αλλά έπειτα το νούφαρο έκλεισε τα πέταλά του και έγινε πάλι νύχτα. Τότε το Χάος βασίλεψε και πάλι, μα όχι για πολύ, καθώς ο χρόνος είχε πια αρχίσει να μετράει. Έτσι, σύντομα εκείνο το λουλούδι ξαναφάνηκε μέσα στο σκοτάδι και ξανάνοιξε τα πέταλά του. Το Φως επέστρεψε και πάλι και ήρθε ακόμη μια ημέρα κι έπειτα κι άλλη, κι άλλη… Και έτσι ακολούθησαν όλες οι ημέρες, από την αρχή της Αιωνιότητας μέχρι σήμερα.

Όμως, ο Θεός μέσα στο γαλάζιο νούφαρο γνώριζε πως ήταν μόνος, και καθώς περνούσε ο καιρός αυτή η μοναξιά τού έγινε αβάσταχτη και έτσι άρχισε να επιθυμεί τη συντροφιά και άλλων υπάρξεων για να μοιραστεί μαζί τους εκείνον τον νέο Κόσμο. Τότε ήταν που οι σκέψεις του Δημιουργού έγιναν οι θεοί αλλά και ό,τι άλλο υπάρχει μέσα στο Σύμπαν. Κι όταν, λοιπόν, οι σκέψεις του διαμόρφωσαν το σχέδιο του Κόσμου, τότε εκείνος μίλησε και ο Λόγος του άρχισε να δημιουργεί ένα πλήθος από σχήματα και μορφές εκεί όπου πριν ήταν το άμορφο Χάος. Ο Λόγος του ήταν εκείνος που έδωσε ζωή στα πλάσματα ονομάζοντάς τα. Οι σκέψεις του και ο Λόγος του είναι η  δύναμη πίσω από τη Δημιουργία.

~*~

Το παραπάνω κείμενο είναι εμπνευσμένο κυρίως από έναν κοσμογονικό μύθο της Αρχαίας Αιγύπτου, ο οποίος αναφέρονταν στη γέννηση του θεού Ώρου από ένα γαλάζιο νούφαρο, ένα άνθος που σε ορισμένες περιπτώσεις παρουσιάζονταν ως το σύμβολο της θεάς του έρωτα Χαθόρ, ενώ σε κάποιους μύθους συμβόλιζε και την ίδια την κοσμογονική μήτρα της Νουτ, της θεάς του ουρανού, των αστεριών και των «σκοτεινών κοσμικών υδάτων» του αχανούς διαστήματος.

Σάρκα και Πνεύμα

Σάρκα και Πνεύμα

Η σεξουαλικότητα και η πνευματικότητα έχουν μια μακρά συγκρουσιακή σχέση. Πολλοί άνθρωποι τις βλέπουν ως πολωμένες αντιπάλους στη συνείδηση – δηλαδή θεωρούν πως για να αποδεχτούν τη μια πρέπει να αρνηθούν την άλλη. Τέτοιες φιλοσοφίες μάς λένε πως για να γίνουμε  πνευματικοί πρέπει να ξεπεράσουμε την επιθυμία, να απαρνηθούμε τη σεξουαλικότητα, να ανυψωθούμε πάνω από τα συναισθήματά μας. Όμως άλλες φιλοσοφίες και πρακτικές, όπως η Τάντρα, βλέπουν τη σεξουαλικότητα και την πνευματικότητα σαν ένα αδιαχώριστο όλο, όπου η μια προάγει την άλλη.

Anodea Judith, Eastern Body Western Mind

Ένας βαθύς οργασμός μπορεί να είναι μια αποκάλυψη του εσωτερικού εαυτού σου, που θα φανερώσει τη φωτεινή αλήθεια για το ποιος είσαι, σε μια εκστατική ένωση με τον εραστή σου. Το σεξ μπορεί να μεγεθύνει το φως του έρωτά μας κάνοντάς το να ακτινοβολεί από κάθε κύτταρο του κορμιού μας, πάνω από τον φόβο - να λιώνει τις καρδιές μας μέσα στην άπειρη ακτινοβολία του όντος.
Το σεξ μπορεί να γίνει το μέσο προς τη Φώτιση.

David Deida, The Enlightened Sex Manual

Ο Ταντρισμός είναι η πιο ριζοσπαστική συνεισφορά της Ινδίας στην Πνευματικότητα. Η  θεμελιώδης ιδέα του Ταντρισμού είναι ότι ακόμη και το πιο κοινό συμβάν στη ζωή μας μπορεί να αποτελέσει μέσο για την Υπερβατικότητα… Το σεξ δεν θεωρείται ως μια πνευματική παγίδα αλλά ως μια πύλη του Παραδείσου.

Georg Feuerstein, Holly Madness

Στον Ταντρικό Βουδισμό η γυναίκα προσφέρει και δέχεται σεξουαλική ευχαρίστηση ώστε να αφυπνίσει την τέλεια σωματική ευτυχία και να τη συνδυάσει με διαλογισμό, με σκοπό να επιτύχει τη Φώτιση.

Miranda Shaw, Ph.D., Passionate Enlightenment: Women in Tantric Buddhism

Αν μπορέσεις να έχεις την εμπειρία του θανάτου (δηλαδή της απώλειας του εγώ σου) στο σεξ, τότε το σεξ  γίνεται πνευματικό, γίνεται ένας διαλογισμός. Από τη στιγμή που θα το γνωρίσεις αυτό με κάποιον άνδρα ή γυναίκα, τον αγαπημένο/αγαπημένη ή εραστή/ερωμένη, θα είναι εύκολο για σένα να δημιουργήσεις το ίδιο φαινόμενο μόνη/μόνος σου σε κατάσταση διαλογισμού, δηλαδή να δημιουργήσεις εσωτερικά αυτό που γνώρισες ήδη εξωτερικά.  Πραγματικά κάποιος μπορεί να το δημιουργήσει αυτό και στην εσωτερική του σφαίρα. Δεν είναι κάτι εύκολο, ωστόσο μπορεί να επιτευχθεί…. Αποκαλώ αυτό το εσωτερικό σεξ: διαλογισμό. Σ’ αυτό είσαι μόνος, ωστόσο σε έναν βαθύτατο οργασμό με το δικό σου πολικό αντίθετο.

Osho, Sex  Matters

Υπάρχει μια ολόκληρη μυθολογία που περιβάλλει το σεξ και τον θάνατο και η οποία έχει να κάνει με τη γνώση. Ξεκινά με τη Γένεση (της Βίβλου), τον απαγορευμένο καρπό, και αντηχεί σε όλους τους χώρους των επιθυμιών που δημιουργούνται από τη λογοτεχνία. Αυτή η απαγορευμένη γνώση είναι η θύρα, το κλειδί της οποίας πάρθηκε με την εντολή να μη το χρησιμοποιούμε, και είναι η ίδια η έκφραση του σεξ για τον άνθρωπο της Δύσης. Οι ηδονές που προσφέρει μπορούν να βιωθούν μόνο πληρώνοντας ένα τίμημα: Το ανακατεμένο αίμα του ευνουχισμού, της έμμηνης ρήσης και της απώλειας της παρθενίας. Από τα τρία υγρά του ανθρώπινου σώματος: νερό (δάκρυα, σάλιο, ιδρώτας), σπέρμα και αίμα, μόνο το αίμα είναι εκείνο που σημαίνει τόσο τον θάνατο όσο και τη ζωή.

Anne Dufourmantelle & Catherine Porter,

Blond Date: Sex and Philosophy

Οι όροι Γιανγκ (φως) και Γιν (σκοτάδι) εκφράζουν τις δυο πολικά αντίθετες αρχές του Σύμπαντος, και όλα τα γεγονότα μπορούν να περιγραφούν από την αλληλεπίδρασή τους. Αυτές οι πολικές ποιότητες αντιστοιχούν επίσης στην Αρσενική και στη Θηλυκή αρχή. Οι αλληλεπιδράσεις τους συμβολίζονται από μια συχνότητα αλλαγών που ισορροπούν σε μια ανέκφραστη κεντρική συνιστώσα, το Τάο, το οποίο, σε ελεύθερη μετάφραση, είναι η «Οδός» ή ο «Σκοπός», αλλά και που καθ’ αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας ρυθμιστής των κινήσεων.

A. T. Mann & Jane Lyle, Sacred Sexuality

Ο κύκλος της γέννησης και του θανάτου συμβολίζεται από τον «Τροχό της Σαμσάρα», ο οποίος απεικονίζει τα στάδια της ζωής από τη γέννηση, στη νεότητα, ενηλικίωση, ωριμότητα, γηρατειά και θάνατο. Σ’ αυτόν τον τροχό, μαζί με την πείνα, η σεξουαλικότητα είναι ένα από τα κυριότερα κίνητρα του όντος. Όλα τα όντα είναι δεμένα σ’ αυτόν τον τροχό και αναπόφευκτα επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά τις βασικές διαδικασίες, τόσο τις ευχάριστες όσο και τις δυσάρεστες, όπου ανάμεσα στις δεύτερες ξεχωρίζει ιδιαιτέρως ο πόνος και η δυστυχία της ασθένειας και του θανάτου… Ο σκοπός είναι η απελευθέρωση από τα δεσμά του κόσμου μέσω της αποκάλυψης των εσωτερικών αληθειών και της Πνευματικότητας… Η επιδίωξη της ελευθερίας από τον κύκλο των μετενσαρκώσεων (στην Ινδία) συμβολίζεται, παραδόξως για τα μάτια των Δυτικών, από θεούς και θεές που κάνουν έρωτα.

Α. T. Mann & Jane Lyle, Sacred Sexuality

Πολλές μορφές του κεντρικού θέματος του Ιερού Γάμου, δηλώνουν την ένωση των αντιθέτων. Για παράδειγμα, στον Χριστιανό διανοητή Αυγουστίνο, ο Ιερός Γάμος είναι ανάμεσα στον Χριστό και την Εκκλησία, και ο οποίος ολοκληρώνεται στο «νυφικό κρεβάτι» του σταυρού.
Στην Αλχημεία, ο Ιερός Γάμος συνήθως αναφέρεται σε δύο διαφορετικά χημικά στοιχεία που λογίζονται το ένα ως Αρσενικό και το άλλο ως Θηλυκό, και που από την ένωσή τους παράγεται ένα τρίτο «αμόλυντο στοιχείο»…
Αλλά η ψυχολογική σημασία του Ιερού Γάμου, βοηθά στην επεξήγηση της μεταμόρφωσης του χάους και της σύγχυσης σε πρότυπο και ολοκλήρωση. Στην Ψυχανάλυση ελπίζουμε ότι μια τέτοια μεταμόρφωση θα λάβει χώρα σε σχέση με την ενδοψυχική σύγκρουση.

Andrew Samuels, Jung and the Post~Jungians

Η σεξουαλική γοητεία είναι η ψυχή που προσπαθεί να αποδράσει και να εισέλθει σε κάτι διαφορετικό από τον εαυτό της.

James Hillman,

We’ve Had a Hundred Years of Psychotherapy –And It’s Getting Worse

Η ανδρόγυνη φύση του Γιαχβέ φαίνεται καθαρά στη Γένεση: «Την ημέρα που ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο… αρσενικό και θηλυκό τους έπλασε, και τους ευλόγησε, και αποκάλεσε το όνομά τους Αδάμ». Επειδή ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα του, ο Αδάμ, όπως και ο Θεός, ήταν ένας ερμαφρόδιτος. Και ήταν αργότερα που ο Θεός δημιούργησε τη γυναίκα ως μια ξεχωριστή οντότητα και ένα ξεχωριστό φύλο, αποχωρίζοντάς την από τον Αδάμ… Τόσο ο Πλάτωνας όσο και ο Φίλωνας υποστήριζαν τη θεωρία της ανδρόγυνης καταγωγής του ανθρώπινου γένους, ισχυριζόμενοι ότι τα διαφορετικά φύλα αναπτύχθηκαν αργότερα.   Επίσης, και το ιερό βιβλίο των Εβραίων, το Ταλμούδ, περιγράφει τον Αδάμ ως αρσενικό και θηλυκό, σε ένα σώμα.

Dr. Larry Falls, When Sex Was a Religion

Στη μυθολογία το αρσενικό και το θηλυκό σημαίνουν δυαδικότητα παρά σεξουαλικότητα, και η (Βιβλική) Πτώση είναι η υποβάθμιση του ανθρώπινου νου στη δυιστική κατάσταση της σκέψης και του συναισθήματος – στην ατέλειωτη σύγκρουση μεταξύ καλού και κακού, ευχαρίστησης και πόνου, ζωής και θανάτου.

Alan Watts, Myth and Ritual in Christianity

Η Μαρία Βοναπάρτη συμπεραίνει (για τα μυστικιστικά και παράλληλα ερωτικά οράματα που είχε η Αγία Θηρεσία):

«Θα μπορούσα να τα συγκρίνω με αυτό που μου εκμυστηρεύτηκε κάποτε μια φίλη μου. Είχε χάσει την πίστη της, αλλά όταν έγινε δεκαπέντε υπέφερε από μια έντονη μυστικιστική κρίση και μάλιστα σκεφτόταν να γίνει μοναχή. Τώρα θυμάται ότι μια μέρα, ενώ βρισκόταν γονατισμένη μπροστά σε έναν βωμό, αισθάνθηκε μια τέτοια εξωκοσμική ευτυχία, που νόμισε ότι είχε καταλάβει το σώμα της ο ίδιος ο Θεός. Αργότερα, και αφού έδωσε τον εαυτό της σε έναν άνδρα, η φίλη μου συνειδητοποίησε ότι αυτό που είχε νομίσει ως κατάληψη από τον Θεό, ήταν ένας βίαιος σεξουαλικός οργασμός».

Georges Bataille, Erotism: Death & Sensuality

Rose Kemp ~ The Unholy

Rose Kemp
~
The Unholy


I am the I can't

I am the unholy will not not ever

Not for you

I am the uncharmed

Put down the red pen

Or I'll cut your fingers off

~*~

Call me young and foolish and wreckless

Because that's what I am

I'm all of these

But which one of the three commands
your envy of me

Which one did you never get to be

Το Κυνήγι των Μαγισσών

Το Κυνήγι
των
Μαγισσών

Ποιοί ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που κατά τα τέλη του Μεσαίωνα και μέχρι και την αρχή της Αναγέννησης συγκεντρώνονταν στα λεγόμενα Σάββατα (συνάξεις) των Μαγισσών; Ήταν εναπομείναντες Παγανιστές που μέχρι και εκείνες τις εποχές συνέχιζαν να εκτελούν κρυφά τις αρχαίες οργιαστικές τελετές της λατρείας της Φύσης; Κάποιοι συμφωνούν με τις κατηγορίες της Καθολικής Εκκλησίας, αποκαλώντας τους μέχρι και σήμερα «λάτρεις του Διαβόλου». Όμως, τελικά μήπως έχουν δίκιο εκείνοι που θεωρούν ότι τα Σάββατα των Μαγισσών ήταν απλώς ένας μύθος κατασκευασμένος από την ίδια την Καθολική Εκκλησία ώστε να μπορεί να δαιμονοποιεί οποιονδήποτε εναντιώνονταν στα δόγματά της και την πολιτική της;

Η αλήθεια ίσως να βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά: Υπήρχαν όντως Παγανιστές και Μάγοι που λάτρευαν τη Φύση με οργιαστικές τελετές, ωστόσο θα πρέπει να δεχτούμε ως γεγονός ότι ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που κατηγορήθηκαν για Μαγεία, δεν είχε καμία σχέση ούτε με τη Μαγεία, ούτε και με τον Παγανισμό.

Γυναίκες κατηγορήθηκαν και κάηκαν ως Μάγισσες, επειδή γνώριζαν… τις ιδιότητες των βοτάνων! Αυτές πρόσφεραν ένα τεράστιο έργο στις κοινότητες που ζούσαν, καθώς ήταν οι μόνες θεραπεύτριες εκείνη την εποχή. Όμως αυτή η γνώση τους και η ενασχόλησή τους ήταν κάτι που δεν ενέκρινε η Καθολική Εκκλησία, καθώς τότε θεωρούσε ότι ο κάθε άνθρωπος αρρωσταίνει και θεραπεύεται μόνο από τη θέληση του ίδιου του Θεού, και ότι κανένας δεν είχε το δικαίωμα να επεμβαίνει σ’ αυτό, εκτός αν ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει την κατηγορία πως πράττει «τα έργα του Διαβόλου»…

Ακόμη, γυναίκες κατηγορήθηκαν για Μαγεία και κατέληξαν στην πυρά, επειδή κάποιο βράδυ εγκατέλειψαν τη συζυγική εστία για να συναντήσουν τους εραστές τους. Κορίτσια κρεμάστηκαν σαν Μάγισσες επειδή τόλμησαν να κάνουν έρωτα πριν ο πατέρας τους αποφασίσει να τα ανταλλάξει με κάποιο άλογο ή κατσίκα ή μουλάρι, δηλαδή πριν παντρευτούν.

Ένα είναι σίγουρο: Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι που κατηγορήθηκαν ότι ασκούσαν τη Μαγεία, βασανίστηκαν τόσο σκληρά, που ακόμη κι αν δεν είχαν καμία σχέση με όλα αυτά, τελικά αναγκάστηκαν να υπογράψουν τις ομολογίες που τους έβαζαν μπροστά τους οι Ιεροεξεταστές, όποιες κι αν ήταν αυτές...

Η σπουδαιότερη νυχτερινή γιορτή των Μαγισσών ήταν η αποκαλούμενη (από τους Χριστιανούς) Βαλπουργία Νύχτα, που οι τελετές της κορυφώνονταν τα μεσάνυχτα, δηλαδή στο μεταίχμιο ανάμεσα στην τελευταία ημέρα του Απριλίου και την πρώτη του Μαΐου, και η οποία, βέβαια, έχει τις ρίζες της στις πανάρχαιες παγανιστικές παραδόσεις της λατρείας της Μεγάλης Θεάς, της Φύσης, καθώς και των πολυάριθμων τέκνων της και ζωοποιών πνευμάτων της.

Η  Βαλπουργία ήταν η νύχτα της μεγάλης απόδρασης από το αυστηρό, μίζερο, και ασφυκτικό περιβάλλον των μεσαιωνικών πόλεων και χωριών – η βραδιά των ελεύθερων, γυμνών και εκστατικών σωμάτων σε κύκλους οργιαστικών χορών, γύρω από φωτιές που άναβαν στα ξέφωτα παρθένων δασών, προς τιμήν του γιου της Μεγάλης Μητέρας, της Φύσης: του ερωτιάρη, κερασφόρου και ιθυφαλλικού θεού της γονιμότητας, που οι Έλληνες κάποτε τον λάτρευαν στη μορφή του Πάνα.

Ώσπου ξημέρωνε η γιορτή της ίδιας της Θεάς…

Και ήταν, νομίζω, μια τελετουργία για τον καθαρμό της  ψυχής μέσω της φωτιάς και μέσω της μουσικής, του τραγουδιού, του τελετουργικού χορού, και βεβαίως του έρωτα, που όλα τους συνέβαλλαν στην αφύπνιση των αισθήσεων, ώστε τα σώματα των εορταζόμενων να μπορούν πλέον να βιώσουν με τη μεγαλύτερη δυνατή ευαισθησία και δεκτικότητα, όλα τα χρώματα και όλα τα υπέροχα αρώματα του μαγικού –Μαγιάτικου– ξυπνήματος της Φύσης και να νιώσουν, έστω για λίγο, έστω και με τον κίνδυνο της ζωής τους, τη χαρά της ζωής…

Σε όλη την επικράτεια του Χριστιανισμού, οι Εκκλησίες, θέλοντας να αποκόψουν τους ανθρώπους από τις αρχαίες Παγανιστικές τους παραδόσεις αλλά και να πολεμήσουν τις ομάδες των Γνωστικών εκείνης της εποχής (όπως των Βογόμιλων και των Καθαρών), ταύτισαν τον κερασφόρο θεό με τον Διάβολο και χαρακτήρισαν κάθε διαφορετική θρησκευτική έκφραση ως «σατανική». Και γι’ αυτό στους γερμανικούς λαούς οι Χριστιανοί ιερείς αποκάλεσαν αυτή τη νύχτα Βαλπουργία: από τη Βάλμπουργκ (ή Βάλμποργκ αλλά και Βέλντμπουργκ), μια Χριστιανή μοναχή η οποία ανακηρύχθηκε αγία, αφού έγραψε λίβελους κατά των παγανιστικών εθίμων και της φυσικής μαγείας, ταυτίζοντας τα με τον Διάβολο.
Ιδιαίτερη αναφορά σε αυτή τη γιορτή γίνεται, βέβαια, στο Malleus Maleficarum, το Σφυρί των Αμαρτωλών, ή, όπως είναι πιο γνωστό: το Σφυρί των Μαγισσών, το περιβόητο εγχειρίδιο της Ιεράς  Εξέτασης.

Όπως και να έχει, το Κυνήγι των Μαγισσών ήταν ένα από τα αθλιότερα εγκλήματα που έχουν γίνει στο όνομα του Θεού των Χριστιανών, ο οποίος υποτίθεται ότι ενσαρκώθηκε για να σώσει την Ανθρωπότητα κηρύσσοντας την Αγάπη. Και είναι, πάνω απ’ όλα, ένα μεγάλο παράδειγμα για το πόσο διαστροφική και εγκληματική μπορεί να καταντήσει μια κοσμοθεωρία ή θρησκεία που θεωρεί ότι εκπροσωπεί τη μια και μοναδική αλήθεια επάνω στη Γη, ακόμη κι αν ο ιδρυτής της φωνάζει: «αγαπάτε αλλήλους», «αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου», «αγάπα τον εχθρό σου», «αν σε χαστουκίσουν στο ένα μάγουλο, γύρισε και το άλλο»…

Το κυνήγι και οι δίκες των Μαγισσών αποτέλεσαν και αποτελούν το θέμα πολλών καλλιτεχνών από τον Μεσαίωνα μέχρι και σήμερα. Ένας από τους σύγχρονος ζωγράφους που προσπαθεί να αναπαραστήσει όσο το δυνατόν πιο πιστά εκείνη την εποχή είναι ο Nicolay Bessonov. (Όλοι οι πίνακες σε αυτήν την καταχώρηση είναι δικοί του).

Αλλά εδώ ας αφήσουμε τον ίδιο τον Bessonov να μας μιλήσει για το έργο του:

«Δουλεύω δημιουργώντας μια σειρά έργων για τη Μαγεία για περισσότερα από 15 χρόνια. Δεν είναι μυστικό ότι οι προηγηθέντες (καλλιτέχνες και ερευνητές) του 14^ου αιώνα έκαναν πολλά λάθη στις λεπτομέρειες όταν προσπαθούσαν να αναπαραστήσουν τις Μάγισσες και τις Δίκες των Μαγισσών. Όμως στη δική μου περίπτωση, ο κόσμος που περιγράφουν οι εικόνες μου, περιέχει οπτική πληροφορία που βρήκα ερευνώντας σε μουσεία και σε παλιά χαρακτικά. Προσπάθησα να αναπαραστήσω όσο το δυνατόν πιο πιστά: από τους χώρους, τα ενδύματα και τα χτενίσματα της εποχής, μέχρι και τα όργανα των βασανιστηρίων (που χρησιμοποιούσαν οι Ιεροεξεταστές). Το βιβλίο μου «Οι Δίκες των Μαγισσών» είναι μια ειδική παρουσίαση των ζωγραφικών μου έργων με σχόλια επάνω σ’ αυτά».

Θα κλείσουμε τη μικρή μας αναφορά σ' αυτό το τεράστιο θέμα  με τη μετάφραση (από τα Αγγλικά) ορισμένων αποσπασμάτων ενός κειμένου που συνέταξε ο Πάπας Ιννοκέντιος VIII, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το «εναρκτήριο σάλπισμα» για το φοβερό Κυνήγι των Μαγισσών.  Το κείμενο αυτό είναι το Summis desiderantes που δημοσιεύτηκε στον πρόλογο του βιβλίου των ανέραστων και ψυχοπαθών Καθολικών μοναχών Heinrich Kramer και James Sprenger, και το οποίο δεν είναι άλλο από το Malleus Maleficarum, το περιβόητο Σφυρί των Μαγισσών, που εκδόθηκε στη Γερμανία το 1487, και που αποτέλεσε το ανακριτικό και δικαστικό εγχειρίδιο των Ιεροεξεταστών, όλων εκείνων των άθλιων υποκειμένων που έστειλαν στην πυρά χιλιάδες ανθρώπους, και κυρίως γυναίκες, επειδή λάτρευαν τους Θεούς της Φύσης, επειδή ήταν Μάγισσες ή θεραπεύτριες, ή επειδή απλά επιθυμούσαν την ελευθερία στον έρωτα...

Ας «απολαύσουμε», λοιπόν, αυτό το «υπέροχο» Παπικό κείμενο στο οποίο φανερώνεται όλη η «αλήθεια», ότι: οι απαίσιες και φοβερές Μάγισσες ήταν εκείνες που έφταιγαν για όλες τις ξηρασίες, τις κακοκαιρίες, τις ασθένειες των ανθρώπων, τις κακές σοδειές των χωραφιών, τις αποβολές των εγκύων αγελάδων αλλά και των γυναικών και, κυρίως, για τη σεξουαλική ανικανότητα των ανδρών:

Summis Desiderantes

«Επιθυμώντας με υπέρτατο ζήλο, που η ποιμαντική μέριμνα απαιτεί, ώστε η Καθολική πίστη στις μέρες μας να αυξηθεί παντού και να ανθίσει όσο περισσότερο είναι δυνατό, και όλη η αιρετική δραστηριότητα να τεθεί μακριά από τις περιοχές των πιστών, δηλώνουμε ελεύθερα και εκ νέου μέσω αυτού του διατάγματος, για το οποίο η ευσεβής επιθυμία μας είναι να εκπληρωθεί ώστε να ξεριζώσει όλα τα σφάλματα όπως η σκαπάνη ενός σοφού εργάτη, και να βαθύνει τον ζήλο και την αφοσίωση μέσα στις καρδιές των πιστών.

»Πρόσφατα έφτασε στα αυτιά μας, όχι χωρίς μεγάλο πόνο για εμάς, ότι σε ορισμένα μέρη της άνω Γερμανίας, όπως και στις περιοχές των πόλεων Μάιντζ, Κολωνίας, Τριέρης, Σαλτσβούργου και Βρέμης, πολλά πρόσωπα και των δύο φύλων, αδιάφορα για τη σωτηρία τους και αποκομμένα από την Καθολική Πίστη, εγκατέλειψαν τους εαυτούς τους στους διαβόλους, στους incubi και στις succubi (αρσενικούς και θηλυκούς δαίμονες), και με τα μάγια και τα ξόρκια τους, και τις άλλες επικατάρατες γητείες και τέχνες τους, τις τερατωδίες και τις φριχτές αμαρτίες τους, που έχουν σκοτώσει βρέφη ενώ ήταν ακόμη μέσα στις κοιλιές των μητέρων τους, όπως κάνουν και στον γόνο των βοδιών, που έχουν καταστρέψει την παραγωγή της γης, τα σταφύλια και το κρασί, τα φρούτα των δέντρων, και όχι μόνο αυτά, αλλά και άνδρες και γυναίκες, και υποζύγια και κοπάδια ζώων, όπως και ζώα άλλων ειδών, (καθώς και) αμπέλια, οπωροφόρα δέντρα, φυτείες, βοσκοτόπια, σιτάρια και όλα τα άλλα δημητριακά. Αυτοί οι άθλιοι επιπλέον βλάπτουν και βασανίζουν άνδρες και γυναίκες, υποζύγια και κοπάδια ζώων, όπως και ζώα άλλων ειδών, με απαίσιους και τρομερούς πόνους και οδυνηρές ασθένειες, εσωτερικές και εξωτερικές. Εμποδίζουν τους άνδρες να εκτελούν τη σεξουαλική πράξη και τις γυναίκες να συλλαμβάνουν παιδιά (....) Και πέρα και πάνω απ’ όλα αυτά, με βλασφημία απαρνούνται την Πίστη που είναι δική τους μέσω του Μυστηρίου της Βαπτίσεως, και με την πρόκληση του Εχθρού της Ανθρωπότητας (δηλαδή του Διαβόλου) δεν διστάζουν να διαπράττουν τις πιο άθλιες πράξεις, τις αισχρότερες υπερβολές, παρά τον θανάσιμο κίνδυνο για τις ίδιες τους τις ψυχές, (πράξεις) δια μέσου των οποίων προσβάλουν τη Θεϊκή Μεγαλειότητα και προκαλούν σκάνδαλο και κίνδυνο για πολλούς (…)  και τα εν λόγω βδελύγματα και οι τερατωδίες τους παραμένουν ατιμώρητα, και αυτό όχι χωρίς τον μεγάλο κίνδυνο για τις ψυχές πολλών ανθρώπων και τον κίνδυνο της αιώνιας καταδίκης…»